De wereldvrede is weer iets dichterbij gekomen nu blijkt dat de mens nog maar de enige hindernis is. Na een kort vredesoverleg waren de duif en de kabouter het daar over eens.
Want wij bedenken en maken al het wapentuig en herdenken wij niet de doden die door ons toedoen hadden kunnen blijven leven en bouwen we niet weer op wat wij eerst hebben platgegooid. Exercities die ieder weldenkend mens zinloos vindt maar het gebeurt toch. Hoe komt dat.
Iedere vredesmissie begint bij onszelf. Zet gemachtzucht en hebzucht van je af en stijg boven je conditionering uit. Dan kun je liefde zijn en je heelal voelen.
Maar neem je al die moeite als je nog niet het voordeel van vrede kunt voelen en onvrede en geweld,al of niet aangedikt in de media, dagelijkse kost zijn. Door het opstapelingseffect is je brein aangekoekt.
Vergelijk het met iemand, die verlekkerd aan een vette hap loopt te kluiven en van een passant te horen krijgt dat het beter is om die vette hap voortaan te laten staan. Dat komt niet aan omdat het voordeel van verminderd gewicht en schone darmen niet gevoeld wordt en niet tegen het gevoel in het nu opweegt.
Een beetje vette hap hoef je overigens niet altijd te laten staan:het kan de darmen smeren.En zo hoeft ook de vrede niet altijd " lief " te zijn. Een eerlijke bodycheck of tackle tijdens sport en spel mag.
Alleen vrede voelen bevredigt en zolang dat gevoel er niet is blijft onze geest onbewust onvrede en geweld slikken,zoals maag en darmen blijven vragen om een vette hap. Heb je de moed om er nu iets aan te doen.?
Of geniet je soms van waanzin, haat, jaloezie, hebzucht, pijn, agressie, angst, geweld of machtswellust. Ben je misschien gemakzuchtig. Is je brein aangekoekt ? of verdien je aan onvrede en geweld. Zeg eens eerlijk.
Wordt het geen tijd om een vredesvoorstelling te maken.
Geen opmerkingen:
Een reactie plaatsen